Zolang wij toestaan dat de overheid de regels buigt vanwege een “noodsituatie”, zal de overheid noodsituaties blijven vinden om de regels te buigen.
In Suriname heet dit geen waarschuwing maar praktijkervaring. Volgens een bestuurskundig expert is de noodsituatie hier geen uitzonderlijk instrument, maar een flexibel gereedschap, net als ducttape en touw. Wanneer regels lastig zijn, ontstaat er plots een crisis. Is het begrotingsgat te groot, dan is er een financiële noodsituatie. Is beleid mislukt, dan is er een externe schok. Is controle hinderlijk, dan is snelheid vereist. Alles dringend, alles tijdelijk, alles zonder einddatum.
De expert wijst op een klassiek voorbeeld. Een overheid kondigt uitzonderlijke maatregelen af om “orde op zaken te stellen”. Parlementaire controle wordt uitgesteld, aanbestedingen versneld, verantwoording verschoven naar later. Dat later komt nooit. De noodsituatie wordt genormaliseerd en de uitzondering wordt regel. Ondertussen leert de burger dat regels vast zijn, behalve voor wie ze maakt.
Sarcasme dringt zich op. In Suriname is de noodsituatie zo duurzaam dat hij in aanmerking komt voor erfgoedbescherming. Elke regering belooft terugkeer naar normaliteit, maar ontdekt onderweg nieuwe redenen om daarvan af te wijken. De expert concludeert dat dit geen falend systeem is, maar een efficiënt systeem met een ander doel. Niet het oplossen van crises, maar het in stand houden ervan. Want een probleem dat verdwijnt, kan niet meer worden gebruikt om regels te buigen.
Deze tekst is satirisch en informatief, zonder feitelijke beschuldigingen, bedoeld voor publieke reflectie en debat.