De veronderstelling dat de Verenigde Staten via diplomatieke of economische druk de Chinese aanwezigheid in Suriname kan terugdringen, miskent structurele realiteiten.
De Chinese invloed is geen ideologisch project maar een functionele
reactie op langdurige lacunes in financiering, infrastructuur en uitvoering. Waar westerse betrokkenheid vaak conditioneel, traag en projectmatig is, biedt China snelle kapitaalstromen, uitvoeringscapaciteit en risicobereidheid. Dat verschil is doorslaggevend.
Amerikaanse druk stuit bovendien op Surinaamse soevereiniteit en pragmatisme.
Paramaribo opereert niet binnen een zero-sum kader maar optimaliseert over meerdere partners. Het afdwingen van exclusiviteit zou de beleidsruimte verkleinen en de onderhandelingspositie verzwakken, precies het tegenovergestelde van wat een klein, open land nodig heeft.
Daarbij komt dat Chinese projecten vaak zichtbaar en tastbaar zijn, wat binnenlandse legitimiteit creëert die externe druk niet kan neutraliseren.
Een tweede misrekening is het onderschatten van path dependence. Contracten, leningen en operationele netwerken hebben lange looptijden; afbouw is kostbaar en juridisch complex.
Druk zonder geloofwaardige alternatieven leidt tot vertraging en onzekerheid, niet tot substitutie.
Ten slotte ontbreekt consistentie. Amerikaanse betrokkenheid fluctueert met politieke cycli; Chinese aanwezigheid is continu. Zolang Washington geen stabiel, competitief aanbod levert dat snelheid, schaal en voorspelbaarheid combineert, blijft druk een zwak instrument. De uitkomst is geen verdringing, maar verdere diversificatie door Suriname, met China als blijvende pijler.