Onze voorouders liepen niet met apps, tabellen of weegschalen. Ze telden geen calorieën, ze aten
wat de grond gaf. Cassave, banaan, vis uit de rivier, wat groente uit de tuin. Niet perfect, niet
modieus, maar voedzaam genoeg om te werken, te lopen en oud te worden zonder dat elk jaar
een nieuwe ziekte een naam kreeg. Ze hadden geen “superfood”, maar hun voedsel was
simpelweg echt.
Kijk nu naar Suriname vandaag. In de stad stopt men bij de fastfoodtent, cola groter dan een liter,
friet die meer olie kent dan de Surinamerivier. Daarna klagen we over suiker, bloeddruk,
vermoeidheid en medicijnen die elke maand duurder worden. De dokter zegt dieet, de apotheek
zegt rekening, en de koelkast zegt nog steeds pizza en donuts.
Het probleem is niet dat mensen lui zijn of dom. Het probleem is dat modern eten goedkoop lijkt,
maar duur is in gevolgen. Een bak bami met veel saus vult snel, maar voedt slecht. Een bord rijst
met groente en vis vult rustiger, maar vraagt tijd, planning en soms discipline.
Satire is dat we wakker geroepen moeten worden door posters en slogans, terwijl de oplossing al
generaties lang bekend is. Niet alles van vroeger was beter, maar het eten was tenminste eten.
Moderne ziekten zijn geen toeval. Ze zijn een bijwerking van gemak, haast en vergeten wat
normaal was.