We hebben geen zorgsysteem. We hebben een ziektebeheersysteem, gefinancierd door dezelfde
bedrijven die winst maken op ziekte. Die zin raakt een snaar, ook in Suriname, waar zorg steeds
vaker voelt als onderhoud van ellende in plaats van voorkomen ervan.
In het verhaal ligt oom Rudi op een ziekenhuisbed. Geen schurk, geen roker, geen drinker.
Gewoon jaren gewerkt, belasting betaald, netjes geleefd. Nu hangt hij aan slangen en
formulieren. Elke specialist schrijft een recept, elke rekening groeit. Niemand vraagt waarom hij
ziek werd, alleen hoe lang hij nog “gestabiliseerd” kan worden. Preventie is een folder. Genezing
is een factuur.
De apotheek is nooit leeg, maar het buurthuis wel. Groente is duurder dan pillen. Bewegen is
advies, geen beleid. In vergaderzalen praat men over samenwerking en innovatie, terwijl in de
wijk diabetes, hoge bloeddruk en stress elkaar opvolgen als regenseizoenen. Ziekte is
voorspelbaar geworden en voorspelbaarheid is winstgevend.
Dit is geen complotverhaal, maar een systeemvraag. Wie verdient aan langdurige ziekte heeft
weinig prikkel om gezondheid centraal te zetten. Zolang zorg wordt afgerekend per behandeling
en niet per voorkomen probleem, blijft de patiënt klant en geen mens.
Disclaimer-
Satirisch opiniestuk ter reflectie, geen feiten, beschuldigingen, medisch advies of claims over
personen of instellingen.