Dit zijn de woorden van Nael Barghouti, de man die door Guinness World Records is erkend als de langstzittende politieke gevangene ter wereld. Afgelopen februari liep Nael eindelijk een Israëlische cel uit, na een verbijsterende 45 jaar gevangenschap. Hij ging de gevangenis in als 20-jarige student in 1978 en werd in 2025 vrijgelaten als 67-jarige man.
Wie Nael wil begrijpen, moet begrijpen dat er sprake was van een systematische poging om een mensenleven uit te wissen. Aanvankelijk veroordeeld tot 112 jaar celstraf wegens verzet tegen de bezetting, werd hij in 2011 kortstondig vrijgelaten, om in 2014 opnieuw te worden gearresteerd op basis van een zogenaamd “geheim dossier”. De 31 maanden vrijheid die hij kende, bracht hij door in zijn dorp Kobar, waar hij door de heuvels wandelde en de vruchten proefde van citroenbomen die hij had helpen planten vanuit de gevangenis, door jaren eerder zaden naar zijn moeder te sturen.
Binnen de muren noemden medegevangenen hem de “Decaan van de Palestijnse Gevangenen” en “Abu al-Nour” (Vader van het Licht). Hij maakte van de gevangenis een universiteit. Bijna een halve eeuw lang begeleidde hij generaties jonge mannen en leerde hij hen dat hun identiteit niet werd bepaald door hun bewakers. Zoals hij bij zijn vrijlating tegen Anadolu zei: “De pogingen van de bezetting om ons van onze menselijkheid te beroven, maken ons alleen maar menselijker.” Nael maakte van zijn cel een universiteit. Als fervent lezer van geschiedenis en islamitische filosofie begeleidde hij duizenden jonge mannen. Hij gaf les in geletterdheid, politieke theorie en geschiedenis aan tieners die vaak werden gearresteerd voordat zij hun school konden afmaken.
Hij leerde jongere gedetineerden hoe zij mens konden blijven op een onmenselijke plek.
Zijn huwelijk met Iman Nafi’ is op zichzelf een verhaal van verzet. Nael hoorde voor het eerst over Iman terwijl hij in de gevangenis naar een televisiereportage keek; zij was zelf een voormalige gevangene die tien jaar had vastgezeten. Hij vroeg haar ten huwelijk vanuit de gevangenis en zij trouwden slechts een maand na zijn vrijlating in 2011. Zelfs toen hij in 2014 opnieuw werd gearresteerd, bleef hun band ongebroken. Nael stuurde Iman een brief waarin hij haar de kans gaf om weg te lopen, zodat zij niet opnieuw een leven van wachten hoefde te leiden. Haar antwoord was een totale toewijding: “Ik zal mijn hele leven wachten. Ik zal tot het einde voor hem blijven vechten.”
Naels veerkracht is gesmeed in een familie die al meer dan een eeuw weerstand biedt. Terwijl hij opgesloten zat, werd hem het recht ontzegd om afscheid te nemen van zowel zijn ouders als zijn broer Omar. Toch bleef hij het morele anker voor iedere gevangene die door die deuren liep, de man die anderen leerde hoe zij vrij konden blijven terwijl zij in ketenen lagen.
Nael leeft nu in ballingschap in Egypte, een voorwaarde van zijn vrijlating in 2025. De bezetting verbood zelfs zijn vrouw om naar de grens te reizen om hem te ontmoeten. Maar voor Nael verandert ballingschap niets aan de waarheid over wie hij is. Zoals hij het zelf verwoordde: “De bitterheid van het vaderland is honderd keer beter dan de zoetheid van ballingschap… maar ik heb Palestina nooit verlaten. Palestina leefde in mij.”
Het masker van het “rechtssysteem” dat 45 jaar van zijn leven heeft gestolen, is afgevallen. Ze konden zijn tijd afnemen, maar de Decaan konden ze nooit breken.
Bron: Miral Askar