Welkom in de nationale schuld-recyclingfabriek, het best draaiende bedrijf van het land. Hier wordt niets geproduceerd behalve verklaringen. Dag en nacht ratelen de machines, gevoed door oude toespraken, vergeelde persberichten en vergeten verkiezingsbeloften. Alles wat mislukt, wordt vakkundig gesorteerd, gewassen en opnieuw verpakt als “erfenis van het verleden”.
Stijgende prijzen? Vorige regering. Lege staatskas? Internationale omstandigheden. Slechte wegen? Regen, zon, maanstand. Ontevreden burgers? Gebrek aan geduld. In deze fabriek gaat geen enkele fout verloren; alles krijgt een tweede leven als excuus.
De directie verschijnt regelmatig op televisie om te melden dat men “hard werkt aan oplossingen”, terwijl de lopende band onverstoord blijft draaien. Ondertussen staan burgers buiten in de rij, niet voor werk of hulp, maar om hun eigen problemen weer terug te krijgen, nu voorzien van een nieuw label.
De schuld-recyclingfabriek draait op volle toeren. Sluiten is geen optie. Zonder schuldigen geen verklaringen. Zonder verklaringen geen beleid. En zonder beleid… tja, dan zou iemand verantwoordelijkheid moeten nemen.