Het nieuwe jaar is in Suriname nog maar net begonnen, maar de samenleving is opnieuw opgeschrikt door een ernstig drama. Een reeks gewelddadige moorden heeft diepe sporen nagelaten, en opnieuw is een kind slachtoffer geworden. In plaats van hoop en vreugde brengt de start van 2026 verdriet, boosheid en veel vragen. Hoe veilig zijn onze kinderen nog? En hoe staat het werkelijk met de kinderrechten in ons land?
Een verslaggeefster van Dagblad Suriname sprak met twee bezorgde burgers die hun hart luchten over de huidige situatie. Mevrouw Edith D., moeder van drie kinderen, geeft aan dat zij elke dag met angst leeft. “Je stuurt je kind naar school, maar je weet niet of het veilig thuiskomt. Dat zou nooit zo mogen zijn”, zegt zij zichtbaar aangedaan.
Volgens haar wordt er te weinig gedaan aan preventie en bescherming van kwetsbare kinderen. “We horen steeds mooie woorden, maar waar blijven de daden?”
Ook de heer Richardson G. uit zijn frustratie. Hij stelt dat geweld steeds normaler lijkt te worden in de samenleving. “Als zelfs kinderen niet meer veilig zijn, dan faalt het systeem”, zegt hij. Hij doet een dringend beroep op de overheid, justitie en sociale instanties om samen te werken en sneller in te grijpen. “Wetten en kinderrechten bestaan niet alleen op papier. Ze moeten voelbaar zijn in het dagelijks leven.”
Suriname heeft internationale verdragen ondertekend waarin de rechten van het kind centraal staan. Toch rijst de vraag of deze rechten voldoende worden nageleefd en beschermd. Kinderrechten betekenen recht op veiligheid, zorg, onderwijs en een leven zonder geweld. Wanneer een kind slachtoffer wordt van extreme misdrijven, raakt dat de kern van onze samenleving.
De recente tragische gebeurtenissen moeten een wake-upcall zijn. Niet alleen voor de autoriteiten, maar voor ons allemaal. Bescherming van kinderen is een gedeelde verantwoordelijkheid. Het is tijd voor concrete actie, strengere controle en vooral preventie. Want een samenleving die haar kinderen niet kan beschermen, verliest haar toekomst.