Wanneer een hond een kind aanvalt, is de samenleving razendsnel eensgezind. Het dier wordt afgemaakt. Geen debat, geen nuance, geen “tweede kans”. Veiligheid boven alles. Punt.
Maar wanneer een mens een kind misbruikt, begint plots het grote relativeren. Trauma’s van de dader. Een moeilijke jeugd. Kans op rehabilitatie. En na een paar jaar cel loopt hij weer vrij rond, soms zelfs terug de buurt in waar kinderen spelen.
De hond handelde instinctief. De pedofiel maakt een bewuste keuze. Toch krijgt het dier de zwaarste straf en de mens de meeste begripvolle woorden. Dat wringt.
Satirisch gezegd: misschien moet de hond voortaan een advocaat nemen en verklaren dat hij “verward” was. Of dat hij belooft het nooit meer te doen.
Want blijkbaar is onze moraal zo krom dat instinct onvergelijkbaar zwaarder weegt dan opzettelijk kwaad.
Waar is de logica? Of erger nog: waar is onze morele ruggengraat gebleven?