In een huis aan de Drambrandersgracht in Paramaribo woont ‘Tante Els’. Ze is vriendelijk, schenkt sopi, en regelt de klanten voor de meisjes. Ze noemt zichzelf “beschermster van de meisjes”, een titel die ze met trots draagt. Maar iedereen weet: Tante Els is de spil van het netwerk. Zij onderhandelt, zij int het geld, zij beslist wie blijft en wie gaat.
De vrouwen lachen met haar, maar vrezen haar ook. “Als je ruzie maakt, lig je eruit”, zegt een van de meisjes. Tante Els is zowel moederfiguur als uitbuiter. Ze speelt een dubbele rol: ze biedt bescherming, maar vraagt daar ook een prijs voor. Zonder haar zou het systeem instorten, maar door haar blijft het draaien.
Els glimlacht en zegt: “Mi no man broko bread fu dem, mi help dem.” Misschien bedoelt ze het goed, maar in de praktijk blijkt de scheidslijn tussen zorg en uitbuiting flinterdun.
In dit systeem is de tussenhandel onmisbaar en tegelijkertijd problematisch. De vrouwen hangen af van deze figuren voor hun werk en bescherming, maar tegelijkertijd dragen ze bij aan een systeem dat hen afhankelijk houdt. Winst en bescherming verdragen elkaar zelden in deze wereld van schaduw.
Disclaimer:
Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde situaties. Namen en details zijn aangepast om de privacy van betrokkenen te waarborgen.