Men zegt dat meer dan 60.000 immigranten in Suriname zijn om “onze economie op te bouwen”. Dat klinkt nobel. Bijna ontroerend. Alsof economie een Lego-doos is die je overal ter wereld in elkaar kunt klikken, zolang je maar genoeg handen meebrengt.
Maar, ergens wringt het: als deze mensen zulke economische wonderbouwers zijn, waarom ligt hun eigen land dan nog in losse onderdelen?
Misschien is het eenvoudiger om andermans huis te renoveren dan je eigen dak te repareren. In Suriname is er immers ruimte, geduld en een overheid die graag gelooft in snelle oplossingen. We importeren hoop per container, terwijl onze eigen jongeren exportproduct nummer Ă©Ă©n zijn.
De satire is dat wij geloven dat groei van buitenaf komt, terwijl verantwoordelijkheid van binnenuit ontbreekt.
Economie is geen migrerend circus dat je even laat neerstrijken. Het is discipline, beleid en visie. Die kun je niet invliegen — zelfs niet met 60.000 man.