Er komt een moment waarop je naar de Surinaamse politiek kijkt en denkt: ik snap het niet meer. Beloften draaien om, standpunten wisselen per week en principes lijken seizoensgebonden. Dat is het moment waarop een oude, universele wijsheid zich aandient: volg het geld.
Niet de speeches, niet de vlaggetjes op Facebook, niet de emotionele toespraken over “het volk”. Nee — kijk wie betaalt, wie profiteert en wie plotseling zwijgt. Want waar logica ontbreekt, praat geld vloeiend. Het spreekt in contracten, consultancies, commissies en onzichtbare handtekeningen.
Politici veranderen niet zomaar van mening; ze veranderen van sponsor. Vandaag is iets “onmogelijk”, morgen “noodzakelijk beleid”. Wat gisteren corrupt was, heet vandaag “strategische samenwerking”. De ideologie blijft achter in een lade, netjes naast de verkiezingsbeloften.
De burger zoekt verklaringen in ideologie, etniciteit of partijgeschiedenis. Maar het antwoord ligt zelden in het partijprogramma. Het ligt in bankafschriften, aanbestedingen en buitenlandse rekeningen met een verrassend goed geheugen.
Wie echt wil begrijpen waarom besluiten zo vreemd aanvoelen, moet stoppen met luisteren en beginnen met rekenen. Macht liegt, woorden draaien — maar geld liegt nooit. Het laat sporen na.
Dus wanneer de politiek geen zin meer heeft, geen richting en geen schaamte: raak niet gefrustreerd. Word boekhouder.
Volg het geld. Dan valt alles ineens logisch op zijn plek.