Drie jaar later: leven na de vaccinatiedwang en de vragen die bleven

Het voelt voor velen nog onwerkelijk. Drie jaar geleden beheerste Covid-19 het dagelijks leven. Vaccineren werd sterk aangedrongen, soms bijna verplicht. Daarna volgde een boostervaccin. Werk, reizen en zelfs familiebezoek leken afhankelijk van een prik. En toen—plotseling—verdween Covid uit de headlines. Het openbare leven hervatte zich, alsof de storm was gaan liggen.

Dat roept vragen op. Waarom leven mensen die zich niet lieten vaccineren nog gewoon verder? Was de dreiging overdreven? En was er sprake van een medische of industriële hype om miljarden te verdienen?

Volgens epidemioloog dr. R. Jadoenath, onafhankelijk gezondheidsadviseur, is de werkelijkheid complexer. “Covid  was reëel en heeft wereldwijd miljoenen levens gekost. Vaccins hebben aantoonbaar ernstige ziekte en sterfte verminderd, vooral bij ouderen en kwetsbaren. Dat mensen zonder vaccin ook overleefden, betekent niet dat het gevaar er niet was.”

Hij wijst erop dat pandemieën vaak een golfbeweging kennen. “Door opgebouwde immuniteit—via vaccinatie én natuurlijke besmetting—neemt de impact af. Dat voelt als ‘ineens voorbij”, maar is het resultaat van biologie en beleid.”

Tegelijk erkent hij dat de farmaceutische industrie enorme winsten boekte. “Dat vraagt om kritische evaluatie en transparantie. Vertrouwen groeit alleen als beslissingen achteraf openlijk worden getoetst.”

Drie jaar later blijft één les hangen: angst en scepsis bestaan naast elkaar. Tussen medische noodzaak en commerciële belangen ligt een grijs gebied—en precies daar moeten samenlevingen blijven kijken, vragen stellen en leren.