Het officiële standpunt van Suriname ten aanzien van het oplopende conflict tussen de Verenigde Staten en Venezuela komt steeds nadrukkelijker onder druk te staan. Waar de regering tot nu toe vasthoudt aan het Caricom-principe van geen geweld in de regio, wordt duidelijk dat neutraliteit moeilijk vol te houden zal zijn. De realiteit is dat Caricom-lidstaten gezamenlijk weinig geopolitieke slagkracht hebben en geen doorslaggevende machtsfactor vormen in het grotere spel tussen wereldmachten.
Suriname bevindt zich daarbij in een wezenlijk andere positie dan veel andere Caricom-landen. Het land beschikt over strategische mineralen en natuurlijke hulpbronnen die zowel door de Verenigde Staten als door China als cruciaal worden gezien. Juist die economische en strategische waarde maakt dat Suriname niet onopgemerkt kan blijven in de groeiende rivaliteit tussen Washington en Beijing.
De Verenigde Staten heeft zijn ongenoegen over de toenemende Chinese invloed in Suriname al eerder duidelijk gemaakt. Die boodschap is niet publiekelijk scherp geformuleerd, maar wel op diplomatieke wijze overgebracht, onder meer door de Amerikaanse minister Marco Rubio. De kern van die signalen is helder: Washington wil geen verdere verdieping van Chinese aanwezigheid en invloed in Suriname.
Een koppige of starre opstelling van Suriname kan volgens waarnemers verstrekkende gevolgen hebben. De VS beschikken over effectieve machtsmiddelen die weinig zichtbaar geweld vereisen. Het afsluiten van Suriname van het internationale bancaire en financiële systeem zou al voldoende zijn om zware economische schade toe te brengen. In dat licht zijn sancties geen theoretisch scenario, maar een reëel beleidsinstrument.
Critici waarschuwen dat als president Jennifer Simons zou kiezen voor een voortzetting van een buitenlands beleid in de geest van het Bouterse-tijdperk, dit kan leiden tot een terugkeer naar stille internationale isolatie. Zo’n isolatie hoeft niet luidruchtig te zijn om effectief te zijn. Voor een kleine, open economie als Suriname kan beperkte toegang tot financiële markten, investeringen en handel funest uitpakken.
De komende periode zal daarom cruciaal zijn. Suriname zal moeten balanceren tussen soevereiniteit, economische belangen en geopolitieke realiteiten, in een wereld waarin kiezen steeds minder te vermijden lijkt.