Corruptie is in Suriname geen incident meer — het is een systeem. Van het betalen van “een kleinigheidje” voor een vergunning tot het verdelen van miljoenencontracten onder partijvrienden: het gebeurt openlijk en zonder schaamte.
De echte prijs is niet alleen geld, maar vertrouwen. Burgers geloven niet meer dat eerlijkheid loont, en wie zich wél aan de regels houdt, wordt vaak gezien als dom in plaats van deugdzaam.
Deze cultuur van “zo doen we het nu eenmaal” maakt dat misbruik zelden wordt bestraft. Rapporten verdwijnen, onderzoeken blijven liggen en politici roepen om hervormingen terwijl hun eigen kringen de voordelen behouden. Zo wordt integriteit een luxe — iets voor idealisten zonder invloed.
Toch is corruptie geen natuurverschijnsel; het is een keuze. En zolang eerlijke mensen blijven zwijgen, wint het systeem van de stilte.
De strijd tegen corruptie begint niet met een nieuw bureau of een wet, maar met daden: transparante aanbestedingen, publieke controle, en bescherming voor wie misstanden durft te melden. Alleen dan kan Suriname herstellen wat echt verloren is — geloofwaardigheid.
Want een land kan schulden aflossen, maar niet het vertrouwen dat men verliest door verraad.