In een land waar de economie stagneert, de inflatie de pan uit rijst en de politiek lijkt te balanceren op een mespunt, blijft een hardnekkige paradox bestaan: de Surinaamse burger ziet de waarheid, erkent het bewijs, maar kiest toch voor de leugen.
Deskundigen noemen het een klassiek geval van collectieve ontkenning, maar volgens filosoof dr. Rajesh. R is het ronduit een vorm van stommigheid: “De definitie van stommigheid is de waarheid kennen, het bewijs zien, maar toch de leugen geloven. En dat zien we hier dagelijks.”
De afgelopen maanden werd Suriname opgeschrikt door een golf van protesten tegen het beleid van de regering, die volgens critici de economische crisis verergert. Toch blijven veel burgers vasthouden aan de verzekeringen van politici dat “het beter wordt”, ook al stijgen de prijzen van basisgoederen met 40% en groeit de werkloosheid.
“Ik weet dat de cijfers slecht zijn, maar onze leider zegt dat het een samenzwering is”, zegt Markia, een marktkoopvrouw uit Paramaribo. “Ik wil het geloven, want als ik dat niet doe, wie moet ik dan nog vertrouwen?”
Dit verschijnsel is volgens socioloog dr. Melanie. P geen toeval. “Mensen kiezen vaak voor een leugen, omdat de waarheid te pijnlijk is. Het is een psychologisch schild tegen machteloosheid.” Toch heeft deze ontkenning concrete gevolgen. Het land raakt steeds verder geïsoleerd, buitenlandse investeringen drogen op.
De vraag blijft: waarom kiezen burgers voor een narratief dat hun ondergang lijkt te bespoedigen? Voor journalist en activist Brian Krommenhoek ligt het antwoord in de manipulatie van hoop. “Politici verkopen een droom, ook al is die gebaseerd op leugens. En in tijden van crisis grijpen mensen daar wanhopig naar.”
Terwijl Suriname afzakt op internationale ranglijsten voor welvaart groeit de kloof tussen weten en geloven. Een gevaarlijke cocktail, waarschuwt dr. Rajesh. R : “Als een samenleving stelselmatig de waarheid negeert, richt ze zichzelf te gronde. Dat is niet alleen stommigheid — dat is een tragedie.”