De Wereldhandelsorganisatie, WTO, presenteert zich als de scheidsrechter van de wereldhandel, maar lijkt steeds meer op een scheidsrechter zonder fluitje. Volgens handelsspecialisten is de geloofwaardigheid uitgehold. Regels bestaan, maar niemand luistert. Grote landen herschrijven het spel terwijl kleine economieën beleefd klappen vanaf de zijlijn.
De expert zegt het simpel: macht is verschoven, maar de WTO is blijven hangen in een museum van afspraken uit een andere tijd. Geschillenmechanismen zijn verlamd. Onderhandelingen duren eindeloos. Resultaten blijven uit. Intussen sluiten landen eigen deals buiten het systeem om, alsof de WTO een lege vergaderzaal is met dure koffie en geen besluiten.
Suriname mag spreken namens CARICOM, maar praten in een zaal waar niemand echt luistert is geen macht, het is theater. Visserij, e-commerce, landbouw, het klinkt indrukwekkend. Maar zonder afdwingbare regels is het niets meer dan diplomatiek toneel.
De ironie is compleet. De organisatie die eerlijke handel moest bewaken, kijkt toe hoe machtspolitiek de regels bepaalt. De zwakken krijgen workshops. De sterken krijgen uitzonderingen.
De conclusie van de expert is hard: de WTO heeft geen draagkracht meer omdat ze geen tanden meer heeft. En een hond zonder tanden kan alleen blaffen.
De grap? Iedereen doet alsof dat blaffen nog steeds indruk maakt.