Dezelfde straat. Dezelfde gaten. Dezelfde mensen. Alleen het jasje verandert. Eerst kwam Gregory Rusland als partijleider van de NPS. Notitieboek open. Belofte groot. “Wij gaan dit oplossen.” Iedereen klapte. Iedereen geloofde. De lijst werd langer dan de weg zelf.
Nu komt hij terug. Nieuwe titel. Vicepresident. Grotere auto. Meer beveiliging. Minder antwoorden.
De bewoners herhalen hun problemen. Wegen kapot. Werkloos. Huizen die half bestaan. Hij knikt. Hij schrijft. Hij luistert. Hij belooft niets. Alleen: “Ik kom vaker.”
Vaker komen. Niet vaker oplossen.
Het lijkt op een toneelstuk dat nooit eindigt. Act één: luisteren. Act twee: opschrijven. Act drie: verdwijnen. Dan opnieuw. Nieuwe ronde, oude ellende.
De lijst van Latour reist harder dan de politici. Die lijst is er al jaren. Die lijst is beroemder dan beleid.
En elke keer groeit het circus. Stoelen, microfoons, protocollen. Alsof problemen verdwijnen door ze netjes aan te horen.
De bewoners krijgen woorden. De regering krijgt foto’s.
Misschien is dit het nieuwe beleid: problemen niet oplossen, maar regelmatig bezoeken. Zoals een toerist die armoede komt bekijken en daarna weer vertrekt naar airco en stilte.
Conclusie: Latour heeft geen regering nodig, maar een agenda. Dan weten ze tenminste wanneer ze weer gehoord worden zonder dat er iets verandert.