De minister van Volksgezondheid, André Misiekaba, stelt dat het aantal chikungunya besmettingen afneemt. Op basis waarvan blijft onduidelijk. Geen cijfers, geen studies, geen meetmethode. Alleen de verwachting dat burgers hem op zijn woord geloven.
Voor wie de ziekte heeft doorgemaakt, is dat uitgangspunt problematisch. Chikungunya manifesteert zich niet als theorie, maar als fysieke realiteit: hevige gewrichtspijn, langdurige uitputting en een herstel dat maanden kan duren. De ervaring is direct en meetbaar, in tegenstelling tot de uitspraak.
Volgens de minister zullen bestrijdingsmiddelen binnenkort arriveren uit Brazilië. Dat impliceert dat ze er eerder niet waren. Daarmee verschuift de discussie van afname naar preventie: als middelen ontbreken, ontstaat ruimte voor besmetting. De vraag is niet of de situatie verbetert, maar waarom tijdige interventie uitbleef.
Een verpleegkundige vat het op de werkvloer anders samen: “We behandelen patiënten die niet ziek hadden hoeven worden. En ondertussen wordt gevraagd om geduld, alsof dat een medicijn is.”
De chikungunya mug reageert niet op beleidsuitspraken, noch op vertrouwen. Ze reageert op omstandigheden: stilstaand water, gebrek aan bestrijding en vertraagde actie. In dat systeem heeft geduld geen functie. Alleen ingrijpen heeft effect.