Het land zinkt, maar de vliegtickets stijgen
Nu komt Jennifer Simons. Nieuwe leider, oude hobby: vliegen. Colombia om een ziekenhuis te bekijken. Alsof het internet niet bestaat. Alsof een scherm verboden is.
Zoom is een programma waarmee mensen via internet vergaderen, praten en elkaar zien zonder te reizen. Het werkt met camera en geluid. Je blijft thuis. Je bespaart geld. Maar blijkbaar niet interessant voor regeringen met koffers.
Minister Dirk Currie preekt digitaal onderwijs, maar stapt zelf in het vliegtuig naar Ghana om “samen te werken”. Digitaal? Alleen in speeches. In praktijk: boarding pass.
Het patroon is simpel. Hoe armer het volk, hoe voller de businessclass. Politici reizen niet om te leren, maar om te bestaan. Zonder reis geen status. Zonder hotel geen foto. Zonder foto geen macht.
En dan komt 2027. CARICOM-voorzitter. Nog meer reizen. Nog meer handjes schudden. Nog meer hotels met uitzicht op zee terwijl het volk thuis naar lege borden kijkt.
Vergelijk hun privéleven. Hoe vaak betalen ze zelf een ticket? Zelden. Misschien een bezoek aan familie in Nederland, slapen op een bank, economy class. Plots kunnen ze wél zuinig zijn.
Maar zodra het staatsgeld is, verandert alles. Dan wordt elke vergadering een wereldreis en elke handdruk een kostenpost.
Conclusie: armoede is voor het volk, reizen is voor de leiders. Misschien moet Suriname geen regering meer kiezen, maar een reisbureau. Dat is tenminste eerlijk.