De prijzen van producten stijgen sneller dan de vlag kan wapperen. Brood wordt goud. Benzine wordt parfum. Salaris blijft een grap.
Bedrijven krimpen. Werknemers verdwijnen. Werkloosheid groeit als onkruid na regen. Niemand maait.
De regering glimlacht. Handjes schudden. Foto’s maken. Mooie woorden. Lege zinnen. Lucht verkopen per kilo. Gratis voor de armen. Premium voor de rijken.
Elke dag een speech. Elke dag een belofte. Geen dag een oplossing.
Het volk wacht. Het volk slikt. Het volk betaalt.
Dan begint het circus. Drie ex-ministers moeten hangen. Hard roepen. Hard wijzen. Terwijl echte criminelen rustig koffie drinken. Vluchten is een carrièrepad geworden.
Meer pg’s roepen ze. Minder salaris voor DNA zeggen ze. Maar niemand doet. Niemand durft. Iedereen praat. Water praten. Het volk verzuipt.
Intussen groeit de armoede. Stil. Systematisch. Efficiënt.
Het Internationaal Monetair Fonds, IMF, komt binnen als dokter. Vertrekt als slager. Snijdt diep. Laat geen verdoving achter. De patiënt leeft nog. Net genoeg om belasting te betalen.
Moreel kapot. Geestelijk leeg. Rug gebroken. Geen kracht voor verzet. Perfecte burger. Perfect systeem.
Religie zegt: heb geduld. Politiek zegt: heb vertrouwen. Bank zegt: betaal rente. De realiteit zegt niets. Die kijkt en lacht.
Een man staat op straat. Hij telt zijn geld. Hij telt opnieuw. Het wordt minder.
Een minister staat op podium. Hij telt applaus. Hij telt opnieuw. Het wordt meer. Balans bereikt. Het land verkoopt hoop als product. De bevolking koopt wanhoop als gewoonte.
En iedereen weet het. Maar niemand doet iets. Want wie niets meer heeft, kan ook niets meer verliezen.
Dat is de nieuwe stabiliteit. Dat is de nieuwe economie. Een land waar alles duurder wordt, behalve de mens.