De Guyanese president Irfaan Ali typt bezorgd op Facebook. Bezorgd. Over geld. Over een rivier. Niet over bezet gebied. Niet over Tigri. Dat blijft stil. Dat blijft handig. De Corantijn stroomt. Water kent geen twijfel. Alleen mensen maken mist. Suriname rekent kosten. Guyana rekent tijd. Tijd is winst. Stilstand is strategie.Een commissie wordt geboren. Altijd. Zodra het lastig wordt. Een tafel. Wat papieren. Veel woorden. Geen einde.
Commissies groeien als gras. Zonder oogst.Suriname schuift. Nog een overleg. Nog een ronde. Nog een “we kijken ernaar”. Intussen verschuift de realiteit. Meter voor meter. Jaar na jaar. Niemand die het voelt. Tot het weg is.
Guyana begrijpt het spel. Rekken. Druk opbouwen. Rechten claimen uit stilte. Wie niets doet, verliest. Wie wacht, geeft weg. Gratis. Zonder factuur.
De ironie? We discussiëren over heffingen op onze eigen rivier. Alsof eigendom onderhandelbaar is. Alsof water twijfelt wie het toebehoort. Alsof kaarten zichzelf herschrijven.Beeld het uit. Een grens die langzaam oplost. Niet met geweld. Met vergaderingen. Met koffie. Met beleefde zinnen. “We nemen het mee.” Waarheen? Niemand weet het.En daar zit het land. In de wachtruimte. Nummer trekken. Nog een commissie. Nog een verslag. Geen besluit.
Ondertussen post de buurman. Drukt op verzenden. Krijgt aandacht. Creëert verhaal. Wie spreekt, bepaalt. Wie zwijgt, verdwijnt.De vraag is niet wie gelijk heeft.
De vraag is wie handelt. Wie zet een lijn. Wie zegt: hier stopt het.Zolang de grens in een commissie zit, blijft het land op pauze. En pauze is geen beleid. Het is verlies, netjes verpakt.