In een baanbrekende ontwikkeling heeft de Caricom regio besloten dat problemen het best opgelost worden door erover te praten, nog eens te praten, en daarna een communiqué uit te geven waarin staat dat men bezorgd is. Dit alles onder begeleiding van airconditioning, diplomatieke glimlachen en rekeningen in Amerikaanse dollars.
Csricom, opgericht om samenwerking en gezamenlijke belangen te versterken, heeft als kernopdracht het coördineren van beleid en buitenlandse standpunten van lidstaten. In theorie betekent dit één stem. In de praktijk betekent het vijftien stemmen, drie stiltes en één persbericht.
Het orgaan dat hierin uitblinkt is COFCOR, de Raad voor Buitenlandse en Gemeenschapsrelaties. Dit is de vergadering waar ministers van Buitenlandse Zaken samenkomen om buitenlandse politiek af te stemmen, gezamenlijke posities te zoeken en relaties met andere landen te beheren . In eenvoudige termen: men probeert het eens te worden voordat men het oneens wordt.
Terwijl grotere landen hun eigen koers varen richting geopolitieke realiteit, blijft de regio trouw aan haar sterkste traditie: overleg zonder deadline. Trinidad en Guyana handelen pragmatisch. De kleinere staten beschermen hun toerisme. Iedereen knikt. Niemand verandert.
En dan verschijnt Suriname, klaar om de voorzittershamer over te nemen. Geen verkiezing, geen debat, gewoon roulatie. Een systeem zo efficiënt dat niemand er verantwoordelijkheid voor hoeft te nemen.
De verwachting is hoog. De agenda is dik. De resultaten zijn… voorlopig in voorbereiding.
De geschiedenis biedt een voorspelbaar script. De vorige voorzitter sprak, reisde en vergaderde. Het volk keek toe. Het resultaat bleef ergens hangen tussen “in bespreking” en “in overweging”.
Toch blijft de structuur bestaan. Want zonder Caricom zou men iets anders moeten bedenken om dezelfde vergaderingen te houden.
En dat zou pas echt inefficiënt zijn.