Wanneer geopolitiek en sport elkaar ontmoeten, ontstaat soms een merkwaardige morele gymnastiek. Terwijl voetbalorganisaties praten over vrede en eenheid, spelen wereldleiders een geheel ander spel. De vraag of oorlog en sportprijzen samen kunnen bestaan, wordt dan onvermijdelijk.
In januari 2020 gaf de Amerikaanse president Donald Trump opdracht tot een drone aanval in Bagdad waarbij de Iraanse generaal Qasem Soleimani werd gedood. Soleimani was geen staatshoofd maar commandant van de Quds-brigade van de Iraanse Revolutionaire Garde.
De aanval vond plaats zonder formele oorlogsverklaring tussen de Verenigde Staten en Iran. Volgens internationale juristen leidde dat tot debat over de legaliteit van de actie, maar het International Criminal Court heeft hiervoor geen vervolging tegen Trump ingesteld.
Ook Ali Khamenei religieus en politiek leider van Iran, werd gedood door de VS en Israël.
Op 28 februari 2026 werd de Shajareh Tayyebeh meisjes-basisschool in Minab (Iran) door een raketaanval van de Verenigde Staten en Israël geraakt.
Hier kwamen 168 onschuldige meisjes om het leven
Ter vergelijking: het ICC vaardigde in 2023 een arrestatiebevel uit tegen Vladimir Putin. Dat gebeurde wegens de illegale deportatie van Oekraïense kinderen uit bezette gebieden, een oorlogsmisdaad volgens het Statuut van Rome.
Ook in het Midden-Oosten lopen juridische procedures. In 2024 vroegen ICC-aanklagers arrestatiebevelen aan tegen Benjamin Netanyahu en leiders van Hamas wegens mogelijke oorlogsmisdaden in Gaza.
Benjamin Netanyahu, de Israëlische premier heeft 60.000 Palestijnen gedood waarvan de grote meerderheid vrouwen en kinderen.
Daartegenover staat de sportwereld. FIFA-voorzitter Gianni Infantino presenteert voetbal graag als instrument van vrede.
FIFA heeft Donald Trump de allereerste FIFA-vredesprijs (FIFA Peace Prize – Football Unites the World) gegeven.
Toch blijft het ironisch wanneer politieke leiders die betrokken waren bij militaire operaties tegelijkertijd worden gevierd op internationale podia. De tegenstelling tussen diplomatieke retoriek en geopolitieke realiteit wordt dan zichtbaar.
Voorstellen om grote toernooien zoals het FIFA World Cup te verplaatsen vanwege het beleid van regeringsleiders komen regelmatig terug in publieke debatten. Historisch gezien gebeurt dat zelden; sportorganisaties proberen politiek neutraal te blijven, zelfs wanneer die neutraliteit zelf politiek wordt.
De conclusie is eenvoudig maar ongemakkelijk. Internationale rechtspraak is selectief, sportorganisaties spreken graag over vrede, en wereldmachten blijven militaire beslissingen nemen. Het resultaat is een wereld waarin voetbal trofeeën uitreikt terwijl juristen nog discussiëren over wat oorlog precies betekent