Wanneer de regen in Paramaribo hard begint te vallen, verandert de stad langzaam in een spiegel van bruin water. Straten verdwijnen onder plassen, putten lopen over en kinderen springen soms door het water alsof het een zwembad is. Maar artsen zeggen dat dit water gevaarlijk kan zijn. Het zit vol bacteriën, vuil en soms zelfs rattenurine. Mensen krijgen huidinfecties, diarree of koorts.
In buurten zoals Latour, Flora en delen van Wanica zien bewoners elk jaar hetzelfde drama. Regen komt, water stijgt, en straten veranderen in kleine rivieren. Moeders proberen hun kinderen droog naar school te brengen, terwijl bromfietsers door het water ploegen alsof ze door een modderige jungle rijden.
Een dokter uit Paramaribo zei eens dat stilstaand water een paradijs is voor muggen. Daar groeien ze snel en verspreiden ziekten zoals dengue en chikungunya. In sommige huizen slapen families onder muskietennetten terwijl buiten de regen nog steeds op het dak slaat.
Maar achter het water zit een groter verhaal. De afgelopen twintig jaar zijn miljoenen SRD besteed aan projecten voor drainage en waterafvoer. Tenminste, dat staat in rapporten. Op papier werden goten schoongemaakt, kanalen verdiept en nieuwe pompen beloofd.
In de werkelijkheid zien bewoners vaak iets anders: verstopte trenzen, kapotte pompen en straten die bij elke zware bui opnieuw onderlopen.
Een oude man in Paramaribo zei eens spottend: “Het water komt niet alleen uit de hemel, het komt ook uit de begroting.”
De satire van het verhaal is dat Suriname geen gebrek heeft aan regen, maar soms wel aan onderhoud, planning en eerlijk bestuur. Terwijl miljoenen verdwijnen in plannen en rapporten, blijft het water rustig wachten.
Want regen kent geen politiek.
Wanneer de wolken openbreken, herinnert elke plas op straat de bewoners aan dezelfde vraag: waar zijn al die miljoenen eigenlijk gebleven?