Op het podium staan mannen en vrouwen in nette pakken. Ze lachen breed, schudden handen en zeggen dat de regering het volk gaat helpen.
De woorden klinken groot: steun, vooruitgang, zorg voor iedereen. Beneden knikt het publiek. Sommigen klappen zelfs. Een oude marktverkoper fluistert: “Ik hoor dit al dertig jaar.” De politici lachen opnieuw. Nieuwe beloften verschijnen, oude verdwijnen stilletjes.
Het volk blijft hopen dat het deze keer anders zal zijn.
Zo draait de beloftefabriek verder. Politici oefenen hun toespraken. Het volk oefent geduld. En elke verkiezing blijkt dat dezelfde truc werkt: grote woorden, korte herinneringen.