In het denkbeeldige land Suriname lijkt er soms een bijzondere regel te bestaan: wie een ambtenarenpas heeft, hoort bij de familie van de staat. Wie zelfstandig werkt, hoort blijkbaar bij de verre buren.
Veel mensen hadden verwacht dat president Jenny het anders zou doen dan haar voorganger Chan. Maar voor sommigen voelt het alsof het verhaal gewoon een nieuw hoofdstuk heeft gekregen. Eerst werd het volk volgens critici in de “intensive care” gelegd met zware IMF-maatregelen. Nu lijkt het volgens satire alsof de regering alvast de begrafenis voorbereidt voor wie nog niet uit die kamer is gekomen.
Steeds weer horen burgers nieuws over regelingen, toelagen en voordelen voor ambtenaren. Dat zijn belangrijke werknemers van de staat, maar Suriname bestaat niet alleen uit ministeries en kantoren.
Er zijn ook timmermannen, taxichauffeurs, kappers, kleine winkeliers, boeren, monteurs en marktvrouwen. Zij staan elke ochtend op zonder salarisgarantie. Als zij niet werken, komt er simpelweg geen geld binnen.
Toch lijkt hun naam zelden te vallen wanneer nieuwe steunmaatregelen worden aangekondigd. De zelfstandige bakker die elke dag brood bakt, krijgt geen toelage. De kleine boer die cassave plant, hoort niets over extra hulp. De kapper die de hele dag klanten knipt, moet zelf maar zien hoe hij de stijgende prijzen overleeft.
In satirische gesprekken zeggen sommigen daarom dat Suriname misschien twee regeringen nodig heeft: één voor ambtenaren en één voor zelfstandigen. De eerste regering vergadert in airco-kamers. De tweede regering zit waarschijnlijk op een plastic stoel bij een marktkraam.
Natuurlijk is dat een grap. In een land hoort een regering er voor alle burgers te zijn. Werknemer of zelfstandige, iedereen draagt bij aan de economie.
Want uiteindelijk is het eenvoudige vraagstuk: als alleen ambtenaren overeind blijven, maar alle zelfstandigen omvallen, wie gaat dan nog brood bakken, huizen bouwen, taxi rijden en groenten verkopen?
Misschien is dat de vraag die in de volgende persconferentie gesteld moet worden. Alleen hoeft die dan hopelijk geen drie en een half uur te duren.