In Suriname zien we het vaker.staatsbedrijven die jaar na jaar verlieslatend zijn, terwijl vergelijkbare particuliere bedrijven wel winstgevend draaien. Een duidelijk voorbeeld is de N.V. Melkcentrale Suriname. Dit bedrijf ontvangt al jaren miljoenen aan overheidssubsidie, dus geld van de belastingbetaler. Toch blijven de financiële problemen zich opstapelen en zijn er recente onderzoeken over fraude en slecht beheer.
Hoe is het mogelijk dat een staatsbedrijf met zoveel steun niet vooruit komt, terwijl particuliere melkbedrijven in dezelfde markt wel winstgevend zijn? Het verschil zit vaak in het mismanagement en het plaatsen vab onkundige mensen in de leiding van staatsbedrijven.
Leidinggevende functies worden regelmatig ingevuld op basis van politieke keuzes in plaats van kennis, kunde en ervaring. Zonder deskundig bestuur, duidelijke doelen en controle op uitgaven, raakt een bedrijf al snel in de problemen. Dat is te zien bij de meeste staatsbedrijven. Voorbeelden zijn de SLM, Sail en FAI (Food and Agriculture Industries).
Suriname heeft nu meer dan 160 staatsbedrijven, waarvan de meeste verlieslatend zijn door politieke inmenging.
Particuliere bedrijven werken anders. Zij moeten efficiënt zijn om te overleven. Slecht management betekent verlies, en verlies betekent het einde van het bedrijf. Daarom letten de particulieren scherp op kosten, kwaliteit en tevredenheid van de consumenten. Dat blijkt door de succesvolle verkoop van dezelfde soort producten die ook door de Melkcentrale worden geproduceerd, zoals melk, yoghurt, boter, vla, pap, pudding, room en chocolademelk. Producten die onmisbaar zijn voor de volksgezondheid.
Zolang staatsbedrijven niet professioneel en onafhankelijk worden geleid, zal de overheid miljarden blijven pompen in verlieslatende bedrijven, net als water naar zee dragen. En uiteindelijk betaalt de samenleving daarvoor de prijs