Carlo Jadnanansing
Van L naar R: Liesbeth Peroti (piano), Satyakam Mohkamsing (viool) en Shailendra Madarie (tabla)
Op vrijdag 27 februari 2026 hield het Conservatorium Suriname in de vrijwel uitverkochte bovenzaal van Spice Quest (circa honderd aanwezigen) het concert Raga Resonance – waar de nacht zingt. De titel was veelzeggend: de raga stond centraal en vormde het kloppend hart van de avond.
Een raga is een klassieke muziekvorm die zich voornamelijk in Noord-India heeft ontwikkeld. Het betreft geen vastomlijnde compositie, maar een melodisch kader dat als basis dient voor improvisatie en expressie. Er bestaan honderden raga’s, elk met een eigen karakter, sfeer en emotionele lading.
Traditioneel is de sitar – het langhalzige snaarinstrument – onlosmakelijk verbonden met de uitvoering van een raga. Tijdens dit concert werd echter bewust gekozen voor een andere klankkleur: de sitar maakte plaats voor de viool.
Deze werd bespeeld door Satyakam Mohkamsing, van Surinaams-Nederlandse afkomst, die het instrument volgens Indiase traditie zittend bespeelde. Hij is een vioolvirtuoos met een afgeronde masteropleiding aan een Nederlands conservatorium en volgde daarnaast lessen bij diverse Indiase grootmeesters, onder wie Pandit Hariprasad Chaurasia. Zijn spel verenigde technische beheersing met spirituele diepgang.
Hij werd begeleid door onze eigen tablamaestro, ustad Shailendra Madarie, docent aan het Indian Culture Centre en het Surinaams Conservatorium. Hij staat bekend als een van de beste tablaspelers van het Caribisch gebied. Deze veelzijdige musicus beperkt zich niet tot de klassieke Indiase muziek, maar beweegt zich eveneens met gemak binnen westerse stijlen zoals jazz. In dat kader trad hij onder meer op met de Surinaamse fluitvirtuoos Ronald Snijders.
Het concert was opgebouwd uit twee delen: vóór de pauze een klassiek programmaonderdeel, daarna een toegankelijker, modern fusiongedeelte.
Het eerste deel opende met een voortreffelijk uitgevoerde raga door Satyakam, subtiel en alert begeleid door Shailendra. Bijzonder was het kenmerkende vraag-en-antwoordspel tussen viool en tabla, een muzikale dialoog waarin ritme en melodie elkaar uitdaagden en omarmden. De expressieve mimiek van Satyakam versterkte deze interactie; zijn gelaat leek de muziek mee te ademen.
Na deze intensieve opening werd het gezelschap uitgebreid met pianiste en docente van het conservatorium, de alombekende Liesbeth Peroti. Samen brachten zij een toegankelijker werk waarin Indiase motieven en westerse harmonieën op organische wijze samensmolten.
Voor wie het eerste deel wellicht als intens of meditatief had ervaren, bood het tweede deel ruimte tot ontspanning. Moderne Bollywoodnummers, waaronder Kuch Kuch Hota Hai, werden op virtuoze en geĂŻmproviseerde wijze vertolkt. Ook Surinaamse kaseko, zoals Konu Oloisi Lasi, kreeg een verrassende herinterpretatie binnen dit muzikale kruisbestuivingsveld.
De grote verrassing van de avond was echter de improvisatie op het phagwalied Holi Khele Raghuvira. Het leek alsof de gehele zaal onderdeel werd van het muzikale ritueel; er ontstond een collectieve beleving waarin podium en publiek samenvloeiden.
Het Surinaams Conservatorium verdient lof voor de moed om een overwegend klassiek Indiaas programma te presenteren aan een publiek dat niet vanzelfsprekend vertrouwd is met deze muziek. Tegelijkertijd kan de organisatie terugkijken op een bijzonder geslaagd muzikaal experiment — een avond die onmiskenbaar naar meer smaakt.