Het verhaal van Katy, 39, die haar zoon Ollie al na 26 weken zwangerschap ter wereld bracht en tegelijk moest blijven werken om haar zorgverzekering te behouden, legt een pijnlijke realiteit bloot. In de Verenigde Staten is zorg vaak een privilege, geen recht. Maar wat zegt dat over ons, in Suriname?
Ook hier zien we steeds vaker dat werkdruk, onzekerheid en financiële kwetsbaarheid diep ingrijpen in het leven van ouders. Hoewel Suriname geen systeem kent waarin mensen hun verzekering verliezen als ze niet werken, kampen we wel met andere vormen van institutionele hardheid: lage uitkeringen, beperkte opvang, lange ziekenhuiswachttijden en een zorgstructuur die zwaar leunt op familieleden. Mantelzorg is hier de norm, niet de uitzondering.
Katy’s werkgever stuurde haar een laptop in het ziekenhuis—een gebaar dat in Suriname misschien gezien zou worden als “flexibel meedenken”, maar in werkelijkheid toont het de tragedie van een systeem waarin vrouwen nauwelijks ruimte krijgen om moeder te zijn. Ook bij ons worden werkende moeders vaak geconfronteerd met schuldgevoel, prestatiedruk en het ontbreken van degelijke sociale vangnetten.
Katy’s verhaal herinnert ons eraan dat zorg geen luxe mag zijn. Een samenleving wordt niet sterker door haar moeders te overbelasten, maar door hen te beschermen.