Het is tijd dat mensen erkennen dat het werk van de overheidsmedia niet is om jou de waarheid te vertellen, maar om ervoor te zorgen dat je haar vooral niet te enthousiast zoekt. De waarheid is namelijk een lastig product. Ze verkoopt slecht, stelt ongemakkelijke vragen en heeft de nare eigenschap dat ze machthebbers zenuwachtig maakt.
Veel efficiënter is het om haar netjes te verpakken, af te zwakken en te voorzien van een geruststellende disclaimer.
Dagelijks worden wij professioneel begeleid door nieuwslezers die met serieuze blik uitleggen waarom alles onder controle is, zelfs wanneer niets dat is. Problemen heten uitdagingen, falen heet hervorming en wanbeleid heet complexe realiteit.
Kritische vragen verdwijnen in redactievergaderingen, waar men zorgvuldig afweegt of ze wel “constructief” genoeg zijn. Constructief betekent hier vooral: niet lastig voor de opdrachtgever.
De overheidsmedia functioneren zo als een vriendelijke verkeersagent voor het publieke denken. Niet om je tegen te houden, maar om je subtiel de juiste richting op te sturen. Wie toch afwijkt, krijgt geen boete, maar stilte. Geen weerwoord, geen debat, slechts afwezigheid. En niets is zo effectief als doen alsof iets niet bestaat.
De waarheid mag af en toe even naar buiten, voor de sier. Maar altijd aangelijnd. Want loslopende waarheid kan schade veroorzaken. Niet aan de samenleving, uiteraard, maar aan de zaken. En dat zou pas echt onverantwoord zijn.