Op 25 februari 1980 werd Suriname ruw uit zijn democratische koers geslingerd. Een groep sergeanten pleegde een militaire staatsgreep die het land decennialang zou tekenen. Het fundament van de rechtsstaat werd ondergraven, de gekozen regering van premier Henck Arron en zijn Nationale Partij Suriname (NPS) samen met de overige NPK-partners met geweld verdreven en in detentie geplaatst. Daarmee werd de vreedzame overdracht van macht — de kern van democratie — bruut doorbroken.
Niet alleen politici, maar ook militairen en politiemannen die hun eed aan de grondwet trouw bleven, betaalden met hun leven. Majoor Comvalius, eerste luitenant Van Aalst en politieagent Sultan werden op 25 februari doodgeschoten tijdens de uitoefening van hun taak. Hun namen staan symbool voor de offers die gebracht zijn om de democratie te verdedigen.
De gevolgen waren desastreus. De onafhankelijkheid van de rechterlijke macht werd ondermijnd, journalisten en vakbondsleiders monddood gemaakt, en Suriname raakte internationaal geïsoleerd. Economisch en maatschappelijk gleed het land af naar de status van paria.
Toch bleef de bevolking vasthouden aan hoop. In november 1987 wees het volk de onderdrukkers af en koos opnieuw voor democratie. Het was een keerpunt dat liet zien dat de wil van het volk sterker is dan de macht van geweren.
Vandaag, 46 jaar later, is het onomstotelijk gebleken dat de coupplegers en hun handlangers niet het volk hebben gediend, maar ordinaire geweldenaars en rovers, die hun met geweld veroverde posities misbruikten voor eigen gewin ,toch zal een handjevol blinde volgelingen de staatsgreep herdenken en romantiseren — niet beseffend hoeveel ellende sindsdien is veroorzaakt. Het is een macabere dans op de graven van vrijheid en recht, een gevaarlijk precedent dat de democratische traditie ondermijnt.
Stg 8 december 1982 Sunil Oemrawsingh voorzitter
