Wanneer de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio verschijnt op de vijftigste reguliere CARICOM-top in Basseterre, Saint Kitts & Nevis, georganiseerd onder voorzitterschap van premier Terrance Drew, is dat geen ceremonieel bezoek. Het is een signaal. Washington spreekt over een strategische reset in het Caribisch gebied. In diplomatieke taal betekent dat hernieuwde betrokkenheid, maar ook hernieuwde verwachtingen.
Rubioās lijn is voorspelbaar. Hij heeft zich eerder kritisch uitgelaten over de groeiende invloed van China in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Zijn standpunt benadrukt nationale veiligheid, transparantie in infrastructuurprojecten en waakzaamheid tegenover schuldfinanciering door Beijing. In de regio vertaalt dit zich in druk om Chinese investeringen in havens, telecommunicatie en energie kritisch te herzien. De impliciete boodschap is dat strategische sectoren niet in handen mogen vallen van rivalen van de Verenigde Staten.
De consequenties voor kleine staten die deze veiligheidslogica negeren zijn zelden openlijk dreigend, maar wel reĆ«el. Verminderde toegang tot Amerikaanse programmaās, strengere financiĆ«le controle, minder ontwikkelingssteun of diplomatieke afstand zijn instrumenten die Washington historisch heeft ingezet. Kleine economieĆ«n zijn gevoelig voor dergelijke signalen, zeker wanneer zij afhankelijk zijn van handel, remittances of correspondent banking relaties met de VS.
Tegen deze achtergrond woont president Jennifer Simons voor het eerst de CARICOM-conferentie bij.
Haar keuze voor een kleine delegatie kan worden gezien als kostenbewust, maar publieke verantwoording over uitgaven blijft noodzakelijk. Het gaat om belastingmiddelen, en transparantie versterkt legitimiteit.
Suriname beschikt met olie- en gasvondsten over potentieel regionaal gewicht. Toch heeft het land binnen de Caribbean Community historisch weinig structurele invloed uitgeoefend, ook niet wanneer het het voorzitterschap bekleedde. Het voorzitterschap levert zichtbaarheid op, maar geen automatische economische winst.
CARICOM blijft inzetten op multilateralisme, terwijl onder president Donald Trump de internationale orde meer bilateraal en transactioneel is geworden. Dat creƫert spanning tussen collectieve regionale diplomatie en directe deals met grootmachten.
Een regionale diplomaat zegt: kleine staten overleven niet door partij te kiezen, maar door belangen te balanceren. Wie zich uitsluitend aan Washington bindt, verliest onderhandelingsruimte. Wie zich onkritisch aan Beijing overgeeft, riskeert strategische afhankelijkheid.
De uitdaging voor Suriname en de regio is geen ideologische keuze, maar rationeel staatsmanschap in een tijdperk waarin grootmachten weer expliciet om invloed concurreren.