Suriname’s kustlijn is een mozaïek van rivieren, meren tot mangrovebossen. Juist die bossen vormen een belangrijke buffer tussen land en zee. In de zoute, zuurstofarme zones waar weinig andere vegetatie kan overleven, gedijen deze bomen en wortelstelsels als natuurlijke verdedigers. Hun rol gaat verder dan ecologie: ze slaan enorme hoeveelheden koolstof op en beschermen gemeenschappen tegen kusterosie en overstromingen.
Om deze waardevolle ecosystemen beter te begrijpen en te beheren, is het Mangrove+ Project gelanceerd. Dit initiatief, gefinancierd door de Europese Unie en uitgevoerd door het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) in samenwerking met de Surinaamse overheid, is gericht op verdere ondersteuning van onderzoek verricht door de Stichting voor Bosbeheer en Bostoezicht (SBB) en het Centrum voor Landbouwkundig Onderzoek in Suriname (CELOS) en voor duurzame beleidsontwikkeling.
Het project bouwt voort op eerdere succesvolle UNDP-initiatieven in de periode 2024-2025 en wil een duidelijke classificatie van Surinaamse waterrijke gebieden realiseren. Die inventarisatie is niet louter academisch: ze vormt de basis voor waardering van ecosysteemdiensten, voor monitoring en voor toekomstbestendig landgebruik.
In een tijd waarin klimaatverandering de kwetsbaarheid van kustgebieden vergroot, positioneert Suriname zich met dit project als voorloper in regionale natuurbescherming. De mangrovebossen zijn meer dan alleen bomen in de blubber; ze zijn een levende muur die gemeenschappen beschermt, biodiversiteit ondersteunt en een sleutelrol speelt in het behalen van duurzame ontwikkelingsdoelen zoals SDG 13 (Klimaatactie), SDG 14 (Leven in het water) en SDG 15 (Leven op het land).
Met het Mangrove+ Project wordt niet alleen geïnvesteerd in wetenschap, maar ook in de toekomst van Suriname’s kust en haar bewoners.