Binnen het paarse kamp voltrekt zich een stille herschikking van macht. De voorzitter van de NDP en tevens president lijkt afstand te nemen van het beladen verleden dat onlosmakelijk verbonden is met de figuur van Desi Bouterse. De herdenking van 25 februari verloor haar revolutionaire lading, prominente Bouterse-getrouwen kregen geen zichtbare rol in bestuur of uitvoering, en zelfs de voormalige first lady lijkt politiek gemarginaliseerd. Officieel worden de idealen nog omarmd, maar symboliek is vervangen door pragmatiek.
Politieke stilte is zelden neutraliteit. In strategische termen is stilte vaak hergroepering, het verzamelen van krachten zonder zichtbare confrontatie. Voorafgaand aan interne partijconflicten ontstaat meestal een fase van afwachten, peilen en positioneren.
De geschiedenis van de NDP toont dat interne machtsverschuivingen abrupt kunnen escaleren. Toen Jules Wijdenbosch destijds brak met Bouterse, leidde dat tot interne verdeeldheid en uiteindelijk tot zijn vervroegde vertrek. De partij heeft eerder bewezen dat zij, indien noodzakelijk geacht, haar eigen leiders kan laten vallen.
De vraag is of de huidige generatie Bouterse-aanhangers vergrijsd en organisatorisch verzwakt is, of dat zij in stilte een tegenmacht vormen. De komende maanden worden bepalend. Indien beleid uitblijft en ook loyale paarse kiezers sociaal economisch nadeel ondervinden, kan onvrede zich intern bundelen. Stilte kan berusting betekenen. Of voorbereiding. In politieke machtsstructuren is het onderscheid cruciaal.