Veel mensen geloven dat Suriname een grote leider nodig heeft. Iemand met visie, vernieuwingskracht en sterke discipline. Tot nu toe hebben verschillende personen zich gepresenteerd als redder van het volk. Vaak vanuit hun eigen groep, ras of religie. Toch is de samenleving niet eerlijker of minder corrupt geworden. Als de leider waar men op wacht nog moet komen, dan heeft dat gevolgen.
Wanneer een samenleving blijft wachten op één uitzonderlijk persoon, ontstaat er stilstand. Burgers schuiven verantwoordelijkheid door naar de politiek. Ze verwachten verandering van bovenaf, terwijl ze zelf weinig druk uitoefenen op beleid en bestuur.
Geschiedenis laat zien dat landen niet veranderen door één persoon alleen. In veel staten waar vooruitgang kwam, gebeurde dat door sterke instituties, duidelijke wetten en controlemechanismen. Denk aan landen waar transparantie en rechtsstaat centraal staan. Daar is leiderschap belangrijk, maar het systeem is belangrijker.
Als er geen visionair of vernieuwend leider is, kan het volk verwachten dat oude patronen blijven bestaan. Politiek wordt dan meer gericht op belangen dan op lange termijn beleid.
Zonder discipline en belangeloosheid aan de top groeit wantrouwen. Economische problemen worden dan moeilijker opgelost, omdat structurele hervormingen uitblijven.
Het volk kan dus twee dingen verwachten. Of men blijft hopen op een toekomstige redder en accepteert teleurstelling. Of men beseft dat ontwikkeling begint bij gezamenlijke verantwoordelijkheid. Grote leiders ontstaan vaak in tijden van druk en bewustwording. Wanneer burgers eisen stellen, transparantie verlangen en zelf actief deelnemen, ontstaat ruimte voor beter bestuur.
De vraag is daarom niet alleen wanneer de leider komt. De vraag is ook of de samenleving bereid is voorwaarden te scheppen waarin goed leiderschap kan groeien. Zonder die basis zal geen enkele leider, hoe groot ook, blijvende verandering brengen.