De nieuwe Surinaamse wet over de rechtspositie van rechters regelt hun loon via vaste percentages van het salaris van de president. Dit systeem moet zorgen voor duidelijkheid en evenwicht tussen de staatsmachten. De vraag is hoe dit zich verhoudt tot vergelijkbare landen in de regio.
In landen als Barbados, Jamaica en Belize ligt het salaris van een beginnende rechter omgerekend vaak tussen 5.000 en 10.000 Amerikaanse dollar per maand. In sommige van deze landen betalen rechters geen inkomstenbelasting over hun loon. Daardoor is hun netto inkomen relatief hoog. Dit maakt de functie financieel aantrekkelijk en helpt om ervaren juristen binnen de rechterlijke macht te houden.
In Suriname wordt het loon berekend als een percentage van een politiek ambt. Dat zorgt voor een duidelijke structuur, maar maakt het systeem ook afhankelijk van politieke besluitvorming over het salaris van de President. In de regio zijn er landen waar rechterssalarissen los staan van politieke functies en rechtstreeks in de wet zijn vastgelegd in vaste bedragen of aparte schalen.
Een belangrijk verschil is de economische context. Veel Caribische landen hebben een sterkere of stabielere munt dan Suriname. Daardoor heeft hetzelfde bedrag in Amerikaanse dollars daar vaak meer koopkracht. In Suriname speelt wisselkoersschommeling een grote rol bij de werkelijke waarde van het loon.
Bestuurskundigen wijzen erop dat een onafhankelijke rechterlijke macht niet alleen juridisch, maar ook financieel beschermd moet zijn. Wanneer rechters duidelijk en stabiel worden beloond, vermindert het risico op uitstroom naar de private sector. In meerdere landen in de regio is dit een bewuste strategie.
De Surinaamse wet probeert aansluiting te vinden bij regionale normen door het loon structureel te verhogen en pensioenrechten ruim vast te leggen. Toch blijft de uiteindelijke vergelijking afhangen van koopkracht, belastingdruk en economische stabiliteit.