Ik ben Carla, moeder van twee volwassen kinderen, en al jaren merk ik hoe de economische realiteit onze rol als ouders heeft veranderd. Toen ik zelf begin twintig was, betekende volwassen zijn dat je werkte, je eigen rekeningen betaalde en stap voor stap onafhankelijk werd. Voor mijn kinderen ligt dat anders. Door de zwakke economie en beleidsbesluiten die de kosten van levensonderhoud hebben opgedreven, zijn zij nog steeds afhankelijk van mijn inkomen, mijn pensioen en zelfs mijn AOV.
Mijn oudste zoon studeerde af met goede resultaten, maar vond geen vaste baan. Tijdelijke contracten en lage lonen maakten het onmogelijk om huur, vervoer en dagelijkse kosten zelfstandig te dragen. Maandelijks help ik bij met huur en ziektekosten. Mijn dochter werkt wel, maar haar salaris verdwijnt vrijwel volledig aan basisuitgaven. Sparen is geen optie. Studieschulden en stijgende prijzen zorgen ervoor dat elke onverwachte uitgave direct bij mij terechtkomt.
Ik begrijp hun situatie rationeel. De kosten voor wonen, onderwijs en zorg zijn veel hoger dan in mijn jeugd, terwijl inkomens achterblijven. Toch blijft mijn verwachting hetzelfde: volwassenheid betekent financiële verantwoordelijkheid, stabiliteit in werk en het vermogen om zelfstandig keuzes te maken. Dat spanningsveld is zwaar.
Ik wil ondersteunen, maar ik voel ook de druk. Ik nader mijn pensioenleeftijd en vraag me af hoe lang dit vol te houden is.
De financiële last is niet alleen geld. Het is ook de constante zorg: wat als mijn inkomen wegvalt, of mijn gezondheid achteruitgaat? Ik wens niet dat mijn kinderen falen, maar wel dat de afhankelijkheid afneemt. Niet uit onwil, maar uit noodzaak. Zelfstandigheid is geen straf; het is een voorwaarde voor waardigheid, voor hen én voor mij.