In Suriname groeit een stille groep kinderen op buiten het zicht van het formele onderwijssysteem. Het gaat om kinderen met speciale onderwijsbehoeften voor wie geen passende plek beschikbaar is. Door een tekort aan gespecialiseerde scholen, lange wachttijden voor diagnoses en een gebrek aan ondersteunend personeel blijven zij thuis.
Ouders nemen noodgedwongen het onderwijs over, vaak zonder enige professionele begeleiding. Wat begint als een tijdelijke oplossing, wordt in de praktijk een structurele situatie met ingrijpende gevolgen.
Veel ouders proberen met beperkte middelen hun kind toch te laten leren. Zij gebruiken werkboekjes, online materiaal of hulp van familieleden, maar missen kennis over leerstoornissen, autisme of gedragsproblematiek. Hierdoor ontstaat versnipperd onderwijs zonder duidelijke leerdoelen. Kinderen missen niet alleen didactische begeleiding, maar ook sociale interactie met leeftijdsgenoten. Sociale isolatie ligt op de loer, terwijl juist deze kinderen extra behoefte hebben aan structuur, begeleiding en sociale oefening.
Volgens een orthopedagoog, die actief is in het veld, ligt het probleem niet bij de inzet van ouders, maar bij het ontbreken van een functionerend systeem. Hij stelt dat thuisonderwijs zonder professionele ondersteuning leerachterstanden vergroot en het risico op emotionele problemen verhoogt.
Vroege interventie, diagnostiek en begeleiding zijn essentieel, maar blijven in Suriname ongelijk verdeeld en sterk geconcentreerd in de stedelijke gebieden.
De groep kinderen die buiten het systeem valt, wordt geschat op enkele duizenden, aanzienlijk groter dan het aantal leerlingen dat momenteel speciaal onderwijs volgt. Vooral gezinnen met beperkte financiële middelen worden geraakt, omdat particuliere begeleiding geen optie is. Daarmee verdiept het probleem de kansenongelijkheid.
Zonder structurele investeringen in inclusief onderwijs, deskundig personeel en toegankelijke ondersteuning blijven ouders het laatste vangnet, met gevolgen die kinderen hun leven lang meedragen.