De Verenigde Staten heeft haar kritiek op Cuba’s internationale medische missies opnieuw aangescherpt en stellen dat Caribische landen voldoende alternatieven hebben om buitenlandse zorgverleners te werven zonder deel te nemen aan wat Washington omschrijft als dwangarbeid.
In een verklaring die zondag via de social mediakanalen van de Amerikaanse ambassade in Bridgetown, Barbados, waarschuwt de VS dat regeringen die blijven samenwerken met Cuba medeverantwoordelijk worden voor mensenrechtenschendingen binnen dit programma.
Volgens Washington bestaan er “ethische en transparante methoden” voor Caribische staten om tekorten in de gezondheidszorg op te vangen, zonder afhankelijk te zijn van Cubaanse artsenmissies. De VS zegt vastbesloten te zijn om Cubaanse regeringsfunctionarissen en andere betrokkenen verantwoordelijk te houden voor het faciliteren van gedwongen arbeid en roept landen en burgers op om het programma af te wijzen en respect voor mensenrechten te eisen.
De verklaring komt op een moment van verhoogde regionale aandacht, nadat premier Philip J Pierre van Saint Lucia verklaarde dat de VS zijn regering zou hebben gevraagd te stoppen met het sturen van studenten naar Cuba voor medische opleidingen. Washington ontkende later dat er recent overleg is geweest en benadrukte het soevereine recht van landen om hun eigen onderwijs- en samenwerkingskeuzes te maken. Pierre gaf daarop aan dat er geen plannen zijn om Saint Lucianse studenten die al in Cuba studeren terug te halen.
Ook Trinidad and Tobago liet weten geen instructies uit Washington te hebben ontvangen en bevestigde dat de medische trainingsafspraken met Cuba ongewijzigd blijven.
Voor Suriname is de discussie niet nieuw. In het verleden heeft het land meerdere keren een beroep gedaan op Cubaanse medische ondersteuning, vooral in periodes van personeelstekorten en tijdens gezondheidscrises. Die hulp heeft aantoonbaar bijgedragen aan de continuĂŻteit van zorg.
Tegelijkertijd klinkt nu ook richting Suriname de waarschuwing dat voortzetting van dergelijke samenwerking kan leiden tot diplomatieke druk of zelfs sancties vanuit de VS. Vooralsnog lopen er echter geen actieve medische programma’s tussen Suriname en Cuba.
De situatie plaatst Suriname in een bekend spanningsveld tussen pragmatische gezondheidszorg en geopolitieke realiteit. De kernvraag is niet alleen of alternatieven bestaan, maar of die op korte termijn betaalbaar, beschikbaar en effectief zijn. In een regio waar zorgcapaciteit kwetsbaar is, zal elke beslissing over internationale samenwerking zorgvuldig moeten worden afgewogen tegen zowel morele als praktische consequenties.