Politici willen dat je gelooft dat ze visionairs zijn. Dat ze offers brengen, dat ze dag en nacht werken voor het land, dat elke buitenlandse reis “in het belang van Suriname” is.
Maar hun zogenaamde visie is gebouwd op politieke deals, loyaliteitsnetwerken, bevriende aannemers, gecontroleerde instituties, zwijgende controleorganen en een permanent tekort dat altijd door de burger moet worden opgevangen. Ze creëren een systeem waarin macht wordt geconcentreerd, alternatieven worden uitgeschakeld en verantwoordelijkheden altijd naar later worden doorgeschoven.
In Suriname heet dat dan “bestuurlijke continuïteit”. In de praktijk betekent het dat dezelfde gezichten rouleren tussen ministeries, assemblee en staatsbedrijven, terwijl wegen verzakken, bruggen met staalplaten worden dichtgelegd en basisdiensten structureel falen. Elke crisis is plotseling, elke misstand onverwacht, elke fout erfgoed van de vorige regering. Transparantie wordt aangekondigd, maar nooit geleverd. Hervormingen worden beloofd, maar uitgesteld tot na de volgende verkiezingen.
Politici spreken graag over offers van het volk, maar zelden over hun eigen privileges. Dienstreizen worden normaal gevonden, declaraties vanzelfsprekend, voertuigen noodzakelijk. Als de Canawaima stilvalt, zwijgt men. Als leraren staken, roept men op tot begrip. Als burgers vragen waar het geld blijft, volgt een persmoment zonder cijfers. Verantwoording wordt vervangen door retoriek.
Het systeem is zo ingericht dat falen geen consequenties heeft. Ministers treden niet af, maar schuiven door. Beleidsplannen worden herschreven, niet uitgevoerd. Commissies onderzoeken, maar concluderen niets. Intussen groeit de afstand tussen bestuur en samenleving, terwijl men blijft doen alsof woorden voldoende zijn.
Niemand heeft een levenslange politieke carrière nodig om een land te dienen. Toch blijven sommigen zich vastklampen aan macht alsof Suriname zonder hen niet kan functioneren. Dat is geen leiderschap, dat is systeembehoud.
Politici zijn geen bewijs van visie. Ze zijn, wanneer controle ontbreekt en kritiek wordt genegeerd, het bewijs van een falend systeem dat zichzelf belangrijker vindt dan de samenleving die het zegt te vertegenwoordigen.