In Suriname is fake news geen afwijking maar een bestuursmodel. Het circuleert niet omdat burgers het willen, maar omdat het functioneel is.
In een samenleving waar informatie schaars, traag of selectief wordt aangeboden, vult speculatie het vacuĆ¼m. Sociale media worden zo geen oorzaak maar een symptoom. De officiĆ«le uitleg komt altijd later, als zij al komt, en is zelden volledig. Geduld wordt gevraagd, niet om de waarheid te achterhalen, maar om de controle te behouden.
Fake news floreert vooral waar macht communicatie verkiest boven transparantie. Elk incident wordt eerst ontkend, daarna āonderzochtā en uiteindelijk begraven onder persberichten zonder data. Ondertussen ontstaat een parallel narratief, vaak overdreven of onjuist, maar wel logisch binnen het gebrek aan betrouwbare informatie. De overheid klaagt vervolgens over desinformatie, terwijl zij zelf de voedingsbodem creĆ«ert.
Media spelen hierin een ambigue rol. Een deel herhaalt verklaringen zonder verificatie, een ander deel vult gaten met aannames om relevant te blijven. De waarheid wordt geen vast punt maar een bewegend doel. Burgers leren niet om feiten te checken, maar om verhalen te kiezen die passen bij hun wantrouwen.
Geduld is het sleutelwoord. Geduld tot na de verkiezingen. Geduld tot na het onderzoek. Geduld tot na het rapport. In die tussentijd blijft fake news regeren, niet omdat het overtuigend is, maar omdat het sneller is dan de waarheid.