Het is vorige- en deze week weer eens pijnlijk duidelijk geworden: de huidige structuur waarin vergaderingen van de Nationale Assemblee worden gehouden deugt niet. Behandeld wordt een aantal wetten inzake de rechterlijke macht.
Irritante schorsingen en amusant theater
Als objectieve kijker en luisteraar was je weer getuige van een spraakmakend theater, waarin de gebruikelijke druktemakers ook nu weer het hoogste woord voerden, nee, schreeuwden. Vergaderingen met de nodige irritante schorsingen, die je in het ongewisse lieten wanneer de vergadering weer zou aanvangen en ontelbare punten van orde en zogenoemde ‘persoonlijke feiten’. Tja, we weten het, er wordt politiek bedreven, gespeeld en dat biedt de objectieve kijkers een amusant theater, soms in de vorm van drama en soms in de vorm van een heuse komedie.
Laat ẻẻn lid aan het woord…
Maar, serieus…. de structuur van vergaderingen in het parlement deugt niet. Stel er is een partij met 10 of meer Assembleeleden. Dan komen al die leden – deskundigen en niet-deskundigen – over een en hetzelfde agendapunt aan het woord. Dus, bijna alle leden van een fractie komen aan het woord om hun eigen zegje te doen, hun eigen visie over eenzelfde onderwerp te uiten. Vervolgens kunnen collega’s weer reageren op al hetgeen door al die parlementariërs uit eenzelfde fractie is gezegd. – Het moet overigens ook gezegd worden, dat je soms het gevoel bekruipt dat er Assembleeleden zijn die nauwelijks weten en begrijpen waarover ze praten. =
Waarom kunnen fracties niet over specifieke issues ẻẻn spreker aan het woord laten? Zorg ervoor dat fractieleden specifieke beleidsthema’s in hun portefeuille hebben. Dat is ook de gewoonste gang van zaken in andere landen.
Fracties hebben hun beleidsspecialisten. Door dit te hanteren, hoeven niet alle fractieleden over eenzelfde onderwerp tijdens een vergadering te spreken. Natuurlijk spreken zij allemaal met ẻẻn politieke mond. Leden in een fractie gaan elkaar absoluut niet tegenspreken.
Wat een verademing zou dat zijn….
Laat een fractie voorafgaand aan een vergadering alle meningen en visies over ẻẻn agendapunt samenvoegen tot één geheel en dat door ẻẻn collega te laten voordragen in een vergadering.Wat zou dat aan vergadertijd schelen en zorgen voor minder irritaties onder de vele kijkers en luisteraars. Wat een verademing zou dat zijn. En door slechts ẻẻn fractielid over een agendapunt te laten spreken worden vergaderingen overzichtelijker, korter, zijn er gegarandeerd minder irritante schorsingen, punten van orde en ‘persoonlijke feiten’.
- Zoals tijdens de behandeling van de ontwerpwetten inzake de rechterlijke macht vaak door parlementariërs werd verwezen naar de goed op orde zijnde rechtspraak in Nederland, zo zou door de parlementariërs en de leiding van de Assemblee ook eens wat vaker moeten worden gekeken naar openbare vergaderingen van de Nederlandse Tweede Kamer. In de Tweede Kamer hebben de vele fracties specialisten op beleidsthema’s.
Veel ‘vergader’tijd in de Nationale Assemblee gaat vandaag de dag verloren aan schorsingen, punten van orde en ‘persoonlijke feiten’. Het lijkt wel of voor ieder wissewasje een schorsing, een punt van orde of een ‘persoonlijk feit’ wordt aangevraagd. “Wij vragen een korte schorsing aan”… die woorden zijn vaak te horen. Maar, dat korte blijkt vaak uit te monden in vele minuten lange schorsingen en de kijker en luisteraar weet niet waar hij/zij aan toe is: hoe lang gaat de schorsing duren, wanneer begint de vergadering weer, waarom de schorsing? Kijkers en luisteraars worden hierover niet tot onvoldoende geïnformeerd.
Wachten, wachten en wachten
Tijdens een van de recente vergaderingen werd voor een zoveelste keer geschorst…..
De kijkers en luisteraars moesten wachten, wachten en wachten en luisteren naar een irritant muziekje. Na vele, vele minuten kwam de plaatrsvervangend Assembleevoorzitter in beeld die zei: “De vergadering wordt verdaagd.” Punt. Niets werd gezegd over of verklaard waarom de schorsing zo lang duurde en waarom de vergadering zo abrupt werd verdaagd.
Kortom, zoals ‘de politiek’ tracht wetgeving inzake de rechterlijke macht van de grond te krijgen, zo zou de Assemblee eens in de spiegel moeten kijken en haar stroperige wijze van vergaderen tegen het licht moeten houden. Het wordt tijd voor een effectieve opknapbeurt. Wetten kunnen gewijzigd worden, maar ook de vergaderstructuur van het Huis der Democratie.
PK