De MV Canawaima, de veerverbinding tussen Suriname en Guyana, is uit de vaart gehaald wegens noodzakelijke reparaties. Het management meldt dat het schip vanaf woensdag 4 februari tot nader order niet vaart. Wat technisch klinkt, is in werkelijkheid een structurele herhalingsoefening: cruciale infrastructuur die uitvalt, terwijl beleidsmatige antwoorden uitblijven. De minister van Transport, Communicatie en Toerisme zwijgt. Niet tijdelijk, maar consequent.
De veerverbinding is economisch en sociaal essentieel en vormt een schakel in de North South Corridor. Toch staat het verkeer per water volledig stil. Alsof dat niet volstaat, is de backtrack al twee maanden eenzijdig afgesloten door Guyana. De som der delen is geen incident maar stilstand. Dat de boot naar verluidt niet start, past naadloos in het patroon: systemen die niet werken omdat niemand verantwoordelijk is voor onderhoud, redundantie of communicatie.
De transportsector laveert al maanden van chaos naar improvisatie. Zijn het niet de bussen die vastlopen in wanorde, dan zijn het boten die verdwijnen uit de dienstregeling, gevolgd door verklaringen zonder datum en stilte zonder deadline.
De Canawaima is geen uitzondering, maar symptoom. Wanneer beleid reactief is en toezicht afwezig, wordt elke storing een nationale verrassing.
De satire is dat men dit “tot nader order” noemt. Dat order komt zelden. Ondertussen betalen passagiers en vracht de rekening van bestuurlijke inertie.
Infrastructuur vraagt planning, reservevermogen en transparantie. Wat geleverd wordt, is afwezigheid. In een corridor die Noord en Zuid moet verbinden, blijkt vooral één richting open: die van het zwijgen.