In de digitale archieven van het ministerie van Financiën liggen duizenden facturen. Netjes genummerd, voorzien van stempels, handtekeningen, en een geur van legitimiteit. Maar wie goed kijkt, merkt iets op: sommige bedrijven bestaan niet. En toch ontvingen ze miljoenen.
Een auditmedewerker ontdekte de eerste fout toevallig — een betaling voor “consultancy over budgetoptimalisatie.” Het bedrijf stond zogenaamd in Paramaribo, maar het adres leidde naar een leeg erf. De telefoonnummers waren afgekoppeld. De website? Geregistreerd op een buitenlands domein.
Toen hij verder zocht, vond hij patronen: telkens dezelfde namen, telkens dezelfde handtekeningen. Sommige bedragen werden letterlijk gekopieerd van vorige jaren. Alleen de omschrijving veranderde — “advies”, “technisch onderhoud”, “herstructurering.”
Dezelfde ghostbedrijven, verschillende doelen, één bron.
Een interne klokkenluider beweert dat de betalingen doorgingen via tussenrekeningen van bevriende banken. Het geld verdween in een web van consultancyfirma’s, tot het spoor koud werd.
De verantwoordelijke directeur tekende “zonder kennis van zaken” — een zinsnede die inmiddels een officieel excuus lijkt te zijn geworden.
En ergens, in een kantoortje zonder bordje, typt iemand weer een nieuw factuurnummer.
Een nummer dat straks miljoenen waard is.
Want in dit land wordt diefstal niet meer gepleegd met wapens, maar met pdf-bestanden.
Disclaimer: Dit is een fictieve politieke thriller; alle personages en gebeurtenissen zijn verzonnen.