De vicepresident van Suriname, Gregory Rusland, zegt de maatschappelijke commotie rond zijn dienstreis naar Davos niet te begrijpen en wijst op een ontvangen uitnodiging voor een toerismeconferentie. Dat punt is formeel juist, maar inhoudelijk onvolledig. Uitnodigingen aan bewindspersonen komen zelden voort uit persoonlijke verdiensten; zij volgen uit de functie. Protocolair landen ze op kabinetten en ministeries, niet in een privé-inbox. Een uitnodiging is daarmee geen vrijbrief, hoogstens een vraag om afweging.
Die afweging ontbreekt hier. Suriname beschikt nog altijd niet over een vastgesteld, publiek gedragen toerismebeleid. Zonder beleidskader is deelname aan een internationale toerismeconferentie een oefening in abstractie. Wat is er gepresenteerd? Ambities zonder routekaart, cijfers zonder onderliggende strategie, beloften zonder uitvoeringsplan. De vraag is niet óf men mag spreken, maar wát men te melden heeft.
Een beleidsanalist vat het scherp samen: “Internationale zichtbaarheid zonder nationale samenhang is performatief bestuur. Je toont aanwezigheid, maar geen richting. Dat ondermijnt geloofwaardigheid.” Volgens de expert had een ambtelijke delegatie of thematische verkenning volstaan, juist om eerst huiswerk te doen en daarna pas het podium te zoeken.
Ingewijden menen dat dit uitstapje van de vicepresident de belastingbetaler ruim USD 50.000 heeft gekost en hopen dat de niet gebruikte USD worden teruggestort in de staatskas.
Dat een uitnodiging kan worden afgeslagen, lijkt in dit dossier vergeten. Zeker wanneer het onderwerp secundair is en de timing ongunstig. De ironie is dat de reis vooral wordt verdedigd als plicht, terwijl de keuze politiek oogt. Davos lonkt; het binnenlandse beleid hapert.
De conclusie dringt zich op: reizen is geen beleid. Beleidsvorming is werk. Wie het omdraait, verwart beweging met vooruitgang.