In Suriname is waarheid geen deugd maar een risico. Wie spreekt, wordt niet weerlegd maar geneutraliseerd. Niet met argumenten, maar met labels, dossiers en procedures die toevallig altijd net op tijd verschijnen. Corruptie is duur, angst is goedkoper en effectiever.
Een systeem hoeft niet schoon te zijn zolang het maar intimiderend werkt. Daarom worden vertellers van de waarheid vroeg aangepakt. Niet omdat ze ongelijk hebben, maar omdat ze het ritme verstoren. Ze bedreigen geen personen, maar stabiliteit van macht.
Het mechanisme is voorspelbaar. Eerst wordt twijfel gezaaid over motieven. Daarna volgt karaktermoord. Als dat faalt, komt justitie in beweging, selectief en traag, maar altijd richting dezelfde gezichten. Zo leert de samenleving dat zwijgen veiliger is dan spreken. Stilte wordt gepresenteerd als loyaliteit, eerlijkheid als roekeloosheid.
In zo’n omgeving wordt waarheid geen recht, maar moed. En moed is zeldzaam wanneer de prijs systematisch wordt verhoogd.
Disclaimer: Dit satirische stuk is een maatschappijkritische reflectie en verwijst niet naar specifieke personen of lopende zaken.