Veel ouders noemen hun volwassen kinderen nog steeds hun “baby’s”. Dat gevoel verdwijnt nooit, en het verhaal van de 98-jarige Ada Keating uit Liverpool laat dat treffend zien. Toen haar 80-jarige zoon Tom moeite kreeg om voor zichzelf te zorgen en naar een verzorgingshuis moest verhuizen, wilde Ada niet dat hij daar alleen zou zijn. Ze besloot met hem mee te gaan wonen.
Ada, zelf oud-verpleegkundige, zorgt dagelijks voor Tom. Ze wenst hem elke avond welterusten en elke ochtend goedemorgen. Als ze even weg is, bijvoorbeeld naar de kapper, kijkt Tom uit naar haar terugkomst. Dan begroet hij haar met een grote knuffel. Tom is zichtbaar gelukkig met de situatie en zegt dat zijn moeder goed voor hem zorgt, soms zelfs streng, zoals alleen een moeder dat kan.
In een tijd waarin veel ouderen weinig bezoek krijgen, laat dit verhaal zien wat onvoorwaardelijke ouderliefde betekent. Ada verwoordde het eenvoudig: je stopt nooit met moeder zijn.