De Verenigde Staten presenteert zich graag als het land van kansen en vooruitgang, maar achter dat imago schuilt een groeiend gevoel van onbehagen.
Volgens het World Happiness Report 2025 van Gallup is de VS teruggevallen naar de 24e plaats op de wereldranglijst van geluk, de laagste positie ooit. Dat is geen statistisch detail, maar een signaal dat iets fundamenteels wringt in de Amerikaanse samenleving.
Terwijl Finland voor het achtste jaar op rij bovenaan staat dankzij sterke sociale vangnetten, vertrouwen en samenhang, blijkt de Amerikaanse bevolking steeds minder tevreden met het eigen leven. Opvallend is dat buurlanden Canada en Mexico hoger scoren, ondanks hun kleinere economieën en lagere inkomens per hoofd. Welvaart alleen blijkt geen garantie voor geluk.
Sinds 2012 is de stemming in de VS structureel verslechterd. Veel Amerikanen voelen zich financieel onzeker, sociaal geïsoleerd en losgezongen van hun omgeving. Politieke polarisatie en een diep wantrouwen in instituties versterken dat gevoel. De kloof tussen rijk en arm voedt een “wij tegen zij”-denken, waarin frustratie sneller omslaat in boosheid dan in solidariteit.
Een extra zorg is de generatiekloof. Jongeren onder de 30 rapporteren aanzienlijk lagere niveaus van geluk en sociale verbondenheid dan oudere generaties. Tegelijk groeit de eenzaamheid: ongeveer één op de vijf Amerikanen eet meestal alleen en ruim 20 procent voelt zich altijd of bijna altijd eenzaam. De toename van eenpersoonshuishoudens heeft dat proces verder versneld.
De gevolgen reiken verder dan het persoonlijke domein. Een ongelukkige samenleving vertaalt zich ook politiek. Onvrede en wantrouwen maken kiezers ontvankelijk voor harde taal, polariserend beleid en confrontatie, zowel binnenlands als internationaal.
De vraag dringt zich op of een gelukkiger Verenigde Staten andere politieke keuzes zou maken.
Geluk is geen luxe, maar een maatschappelijke indicator. De Amerikaanse cijfers laten zien dat het herstellen van sociale samenhang, vertrouwen en bestaanszekerheid geen bijzaak is, maar een voorwaarde voor een stabiele democratie.
Bron: Joseph Chamie