Met de instelling van steeds nieuwe directeuren, commissies, raden van commissarissen en raden van toezicht wordt steevast kwaliteit beloofd, maar de praktijk laat iets anders zien. Bij elke nieuwe benoeming zakt het niveau verder weg. Zelfs op het hoogste niveau is de verloedering onmiskenbaar. Dit zijn niet de mensen waarvoor het volk heeft gekozen.
Steeds weer worden partijmensen, die eerder door de kiezer duidelijk zijn afgewezen, alsnog benoemd in commissies, diplomatieke posten en andere invloedrijke functies. Wie geen minister, directeur of ambassadeur wordt, krijgt elders onderdak onder het mom van deskundigheid. Iedereen weet echter dat het hier om ordinaire partijloyalisten gaat. Kritiek wordt door onze beleidsmakers genegeerd en verantwoording blijft uit.
Zorgwekkender is dat functies waarvoor inhoudelijke kennis en visie nodig zijn, steeds vaker worden ingevuld door mensen zonder relevante expertise. Het gaat in veel gevallen om ordinaire partijloyalisten, waaronder mensen met een strafblad, personen met onvoldoende scholing en zelfs grofgebekte toneelspelers. Natuurlijk hebben ook zij hun kwaliteiten, maar die liggen op een totaal ander terrein en zouden daar benut moeten worden.
In het huidige politieke systeem hebben capabele professionals, waaronder jongeren met goede opleidingen en frisse ideeën, structureel het nakijken. Wat dat betreft is er dus ook niets veranderd. “A systeem no kenki “.
Intussen blijven dezelfde families en gezichten overal opduiken, alsof zij het alleenrecht op wijsheid hebben. Transparante selectiecriteria en openbare vacatures ontbreken, waardoor wantrouwen en frustratie groeien. Echte en waardige intellectuelen lijken de politiek voor goed de rug te hebben toegekeerd.
Zonder duidelijke competenties, integriteitsregels en serieuze evaluatie ondermijnt de regering haar eigen legitimiteit. Voor het volk is de grens bereikt. Alleen transparantie, deskundigheid en eerlijke kansen kunnen het vertrouwen herstellen en het land vooruithelpen.