In Suriname bestaat geen recent, openbaar en landelijk vastgesteld overzicht van de kosten van kinderopvang en de inkomensstructuur van huishoudens. Hierdoor kan geen exact, statistisch onderbouwd percentage worden gegeven van het inkomen dat gezinnen aan kinderopvang besteden.
Wat wel met redelijke zekerheid kan worden vastgesteld, is dat formele kinderopvang grotendeels wordt aangeboden door particuliere instellingen zonder structurele subsidie, waardoor de kosten direct bij gezinnen terechtkomen.
Op basis van marktobservaties in Paramaribo en randdistricten varieert het maandelijkse tarief voor kinderopvang doorgaans tussen SRD 2.000 en SRD 4.000 per kind, afhankelijk van openingstijden, voeding en leeftijd. Dit bedrag ligt significant hoger dan wat een huishouden met een minimumloon of laag modaal inkomen structureel kan dragen.
Het wettelijk minimumloon ligt substantieel onder het niveau waarop dergelijke vaste kosten betaalbaar worden, vooral voor eenverdieners of gezinnen met meerdere kinderen. In die gevallen kan kinderopvang oplopen tot meer dan een kwart van het netto maandinkomen, wat financieel onhoudbaar is. Exacte percentages per inkomensgroep zijn echter niet te verifiëren wegens gebrek aan officiële data.
Volgens een consumer finance analist is dit geen individueel maar een structureel probleem. Wanneer kinderopvang meer dan tien tot vijftien procent van het huishoudinkomen opslokt, verdringt dit uitgaven aan voeding, huisvesting en onderwijs. In Suriname wordt deze drempel voor lage inkomens ruimschoots overschreden. Gezinnen met hogere inkomens kunnen deze kosten wel absorberen, waardoor kinderopvang in de praktijk een selectief goed wordt. Het gevolg is dat lagere inkomens vaker terugvallen op informele opvang, met wisselende kwaliteit en risico’s voor ontwikkeling en veiligheid.
Zonder inkomensafhankelijke ondersteuning of beleidsingrijpen blijft kinderopvang economisch ontoegankelijk voor een groot deel van de bevolking.